Welkom op de nieuwe EE-m@gazine website!

Sinds januari 2016 kan je terecht op onze volledig nieuwe website. Voorlopig kan je nog even grasduinen op de oude website.

Een opmerkzaam talentenverhaal

Het talentenverhaal in mijn klas startte helemaal niet zoals verwacht. Na verkenning van de eilanden op de talentenarchipel, gingen kinderen in groepjes aan het werk met de woordspin. Het gonsde van de ideeën, het ene al fantastischer dan het andere. Ik was vooral blij dat mijn klas even enthousiast was als ik.

Jammer genoeg bleef dit niet duren. Na enkele minuten kreeg Tom het op zijn heupen. Hij trok bepaalde ideeën in het belachelijke en kreeg, voor ik kon ingrijpen, een aantal kopstukken mee. Plots draaide de positieve sfeer helemaal om. “Ik ben vooral goed in lui zijn,” zei Tom.


Wat ik ook deed, ik kon de sfeer niet meer keren en dus stopte ik met de archipel. In een kringgesprek dat daarop volgde, kwamen vooral de negatieve opmerkingen naar boven die de kinderen in de loop van hun schoolcarrière hadden gekregen. Ik vond het belangrijk om naar ze te luisteren en hen de kans te geven hun hart te luchten.

De volgende dag pikte ik het kringgesprek terug op in. Ik liet elk kind individueel de opmerking die hen het meest raakte, opschrijven. Ze noteerden ook van wie die uitspraak kwam. Ze moesten de uitspraak zo positief mogelijk verwoorden en het woord ‘niet’ of ‘geen’ vermijden. Nadien kwamen we weer samen in de kring. Iedereen die wilde mocht vertellen wat er op zijn briefje stond. We benoemden deze uitspraken als ‘negatieve talenten’.

Opnieuw haalde ik er de talentenarchipel bij. Elk negatief talent werd op een eiland geplaatst. Dat werd het eiland van die leerling. De opdracht werd ook bijgesteld : bewijs dat je met je negatieve talent ook goede dingen kan doen. Ze waren eerst heel afwachtend, terughoudend en niet echt enthousiast, maar met een duwtje hier en daar en vooral heel veel gesprekken tussen de leerlingen onderling kwam er toch schot in de zaak.

Er werd samen nagedacht, samengewerkt, het stoomde en het kraakte in mijn klas. De ene wilde zijn negatieve talent in de verf zetten, de andere wilde het weerleggen. De positieve sfeer was er weer en het werd ‘wij’ tegen ‘de negatieve talenten’. Tegen het einde van de week hadden al mijn leerlingen een opdracht gekozen én uitgevoerd. Ik vond dat ik dit niet zo kon laten eindigen, dus hebben we samen beslist dat elk van de kinderen een brief ging schrijven naar de persoon die ooit die opmerking maakte. Er werden duidelijke afspraken gemaakt : het moest een positieve brief worden, geen verwijten of scheldwoorden.

Enkele fragmentjes :

- Beste juf …, misschien weet je niet meer wie ik ben, maar 4 jaar geleden zat ik in je klas. Ik was die jongen van wie je het handschrift niet kon lezen en waarvan je vond dat het op Chinees leek. Ik heb nog veel aan je gedacht en heb geoefend op fijneiland om leesbaarder te werken. Hopelijk kan je deze brief goed lezen. Als verrassing sluit ik je naam bij in Chinese tekens.

- Beste directeur …, je zag mij niet graag komen op de speelplaats want ik zette altijd de boel op stelten. Op mijn nieuwe school doe ik dit ook. Je ziet op de foto’s enkele kinderen uit de jongere klassen die ik de voorbije dagen heb leren steltlopen.

Na het schrijven van die brieven, konden we eindelijk de talentenarchipel gebruiken zoals het de bedoeling was. Doordat we al het negatieve en moeilijke al gedaan hadden, hadden kinderen de neiging hun lat hoog te leggen. Zo was er Paulien. We wisten al heel lang dat ze een panische angst had voor spinnen. Op wil- en durfeiland koos ze er voor een kruisspin over haar hand te laten lopen. Haar gezicht sprak boekdelen…

Greet Herssens - vormingsmedewerker CEGO