Welkom op de nieuwe EE-m@gazine website!

Sinds januari 2016 kan je terecht op onze volledig nieuwe website. Voorlopig kan je nog even grasduinen op de oude website.

Na 23 jaren ...

“Mag ik je eventjes spreken? Alleen?”

Juf Ingrid vraagt dit mij net voor de aanvang van de lessen. We zijn nog op 3 weken van het einde van het schooljaar. Ik ben een beetje verwonderd. Juf Ingrid is een zeer gedisciplineerde juf van het zesde leerjaar, die graag planmatig werkt, heel veel voeling heeft met die leeftijdsgroep en omwille van haar inzet maar vooral haar duidelijke en consequente houding een gerespecteerde leerkracht is die al 23 jaren vooral onze oudste leerlingen weet uit te dagen. Dit is nieuw voor mij en ik ben er zeker van dat juf Ingrid ook wel de verwarring in mijn ogen kon zien. We zetten ons even samen op mijn bureel. Zoals ik haar ken valt ze onmiddellijk met de deur in huis.


“Ik ga voor volgend schooljaar een andere uitdaging aan op een andere school. “ Dit was wel het laatste dat ik verwachtte. Als in een flits schiet me een gebeurtenis van enkele jaren door mijn gedachten. Als school maakten we toen resoluut de keuze voor een ervaringsgerichte aanpak. Juf Ingrid had daarbij twijfels over de kwaliteit van ons onderwijs, vooral omdat zij als laatste juf in de rij, het gevoel had eindverantwoordelijke te zijn voor de eindtermen en leerplandoelen. Zij kon zich moeilijk vinden in die ervaringsgerichte aanpak en maakte dat toen ook duidelijk. Niet dat we toen een conflict hadden. Door de jaren heen zag ik gewoon dat zij, door de kennis van haar leeftijdsgroep ( 11-12 jarigen) en het aanvoelen wat er leefde bij deze jongens en meisjes, zij groeide als leerkracht en er langzamerhand ook een ervaringsgerichte aanpak in haar lesgeven binnensijpelde. Wanneer je dingen op school wil veranderen moet je ook, net als in een klas, differentiëren. Weliswaar stippel je een groeipad uit, maar door iedere leerkracht zijn of haar veranderingsproces te respecteren, bereik je ook het uiteindelijke doel. Juf Ingrid is ook gegroeid, en vooral de laatste jaren was ze een zelfbewuste leerkracht, die haar leerlingen kon enthousiasmeren, en inspelend op hun interesses, kon uitdagen en meenemen in hun groei naar ontwikkeling. Dit alles flitste door mijn hoofd in een fractie van een seconde. “Ik heb meegedaan aan een selectieproef voor zorgcoördinator in een andere scholengemeenschap, en ben daar als eerste voorkeur uitgekomen. Na een nachtje of 2 er over geslapen te hebben, heb ik toegezegd. ”

Ik hoor de tremel in haar stem, en voel dat het haar zwaar valt, heel wat emoties voel ik bij haar opkomen, gaande van ...een moeilijke beslissing ..... een nieuwe uitdaging .... zwaar om het team te verlaten en een nieuwe stap te zetten .... ze nu op een leeftijd is gekomen om nog iets nieuws te beginnen ..... enz.... en of ik het niet aan de rest van het team wou vertellen omdat zij het er emotioneel moeilijk mee had.

Na 23 jaren hebben we afscheid genomen van juf Ingrid. O ja, we hebben haar gevierd, in de klas, op school, tijdens de afscheidreceptie maar ook op ons avondje uit met het team, de laatste dag van het schooljaar. Dikwijls was het emotioneel,maar ook met een hilarische terugblik. Later waren er duidelijke afspraken over wie, wat, wanneer en hoe haar klas zou worden overgenomen. Typisch juf Ingrid. Ze weet graag wat haar te wachten staat. Alleen neemt ze nu een stap in het onbekende, zullen er plots andere collega’s zijn, andere kinderen, andere afspraken en ook een andere visie. Maar ik ben er van overtuigd dat juf Ingrid dat goed gaat doen en wie weet...daar toch ook enkele sporen van een ervaringsgerichte aanpak gaat introduceren. Juf Ingrid...het ga je goed.....vaar “wel”

"Missen?"

"Missen, je weet toch wel wat dat is?"

"Nee," zei de eekhoorn.

"Missen is iets wat je voelt als er iets niet is."

"Wat voel je dan?"

"Ja, daar gaat het nou om."

"Dan zullen we elkaar missen," zei de eekhoorn verdrietig.

"Nee," zei de mier, "want we kunnen elkaar ook vergeten."

"Vergeten! Jou?!" riep de eekhoorn.

"Nou," zei de mier, "schreeuw maar niet zo hard."

De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.

"Ik zal jou nooit vergeten," zei hij zacht.

(Toon Tellegen: Misschien wisten zij alles – 1998 – Querido) )

Erik Bakkers- EE-reactielid en CEGO-medewerker